Ενδιαφέροντα από την Ελλάδα καί τον κόσμο

2018-12-05 20:38

Το μακάβριο «μυστικό» της λίμνης Πλαστήρα: Το ξεχασμένο ναυάγιο με τους 20 νεκρούς εργάτες

Ένα μακάβριο μυστικό βρίσκεται καλά κρυμμένο εδώ και 58 χρόνια στον πυθμένα της ειδυλλιακής λίμνης Πλαστήρα. 

Επισκιασμένο από την απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου, που έκανε την τεχνητή λίμνη του νόμου Καρδίτσας έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς της ηπειρωτικής χώρας, το ναυάγιο του 1959 έχει ξεθωριάσει στη συλλογική μνήμη, παρότι αποτελεί το πλέον πολύνεκρο ναυάγιο που σημειώθηκε ποτέ σε ελληνική λίμνη.

 

Για τα γειτονικά χωριά, ωστόσο, η 5η Δεκεμβρίου αποτελεί μέχρι και σήμερα ημέρα πένθους. Πενήντα εννέα χρόνια πριν τα παγωμένα νερά της λίμνης Πλαστήρα έγιναν ο υγρός τάφος 20 εργατών που απασχολούνταν στην κατασκευή της.

Μερικά από τα θύματα του ναυαγίου διακρίνονται στη φωτογραφία της εποχήςΜερικά από τα θύματα του ναυαγίου διακρίνονται στη φωτογραφία της εποχής

«Τον μεγαλύτερο φόρο αίματος για την ολοκλήρωση του τιτάνιου (για τα δεδομένα της μετεμφυλιακής Ελλάδας) έργου πλήρωσε το παραλίμνιο Νεοχώρι καθώς οι 17 εκ των θυμάτων κατάγονταν από αυτό, με κάποιους μάλιστα να συνδέονται με συγγενικούς δεσμούς μεταξύ τους. Δυο από τα θύματα κατάγονταν από την Καρδίτσα και ένα από το Μορφοβούνι, ιδιαίτερη πατρίδα του εμπνευστή της λίμνης του Ταυρωπού -όπως είναι επίσης γνωστή- Νικολάου Πλαστήρα», εξηγεί στο Iefimerida ο εκπαιδευτικός με καταγωγή από το Νεοχώρι Δημήτρης Καρακώστας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το μοιραίο βράδυ, παραμονή του Αγίου Νικολάου, «οι άνθρωποι αυτοί αποφάσισαν να ξεκινήσουν από την περιοχή "Τσαρδάκι" για να φτάσουν απέναντι στο Νεοχώρι. Μοναδικός τρόπος για το σύντομο αυτό ταξίδι ήταν με βάρκα, όμως στην περιοχή επικρατούσε κακοκαιρία. Αψηφώντας τις προτροπές συντοπιτών τους που επέμεναν να μην επιχειρήσουν τον διάπλου της λίμνης, εκείνοι αποφάσισαν να το τολμήσουν καθώς ήθελαν να βρίσκονται στα σπίτια τους για τη μεγάλη γιορτή της επομένης.

Έτσι, επιβιβάστηκαν στο ακατάλληλο για τις επικρατούσες συνθήκες πλωτό μέσο και λίγο πριν φτάσουν στα μέσα της διαδρομής, η βάρκα μη αντέχοντας στους δυνατούς ανέμους αναποδογύρισε. Όλοι βρέθηκαν ξαφνικά στα παγωμένα νερά της λίμνης. Σωσίβια ή άλλα σωστικά μέσα δεν υπήρχαν, ενώ κανείς τους δεν ήξερε κολύμπι. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά η λίμνη έγινε ο υγρός τάφος όλων, λες και θα έπρεπε να θυσιαστούν για την επιτυχή περάτωση του μεγάλου έργου. Ανασύρθηκαν από τον βυθό της μετά από καιρό, από ομάδες δυτών που είχαν κληθεί στην περιοχή για να φέρουν εις πέρας τη μακάβρια αποστολή. Άφησαν πίσω τους οικογένειες, γυναίκες και παιδιά, βυθίζοντας τα χωριά τους στην οδύνη».

Η μοιραία βάρκα που μετέφερε τους 20 τεχνίτεςΗ μοιραία βάρκα που μετέφερε τους 20 τεχνίτες

Η ολοκλήρωση της λίμνης Πλαστήρα, Ταυρωπού ή Μέγδοβα από γαλλική εταιρία και κονδύλια προερχόμενα από τις πολεμικές αποζημιώσεις που κατέβαλε στην Ελλάδα η Ιταλία θεωρήθηκε άθλος για την εποχή, ενώ για αυτήν εργάστηκαν δεκάδες τεχνίτες από τις γύρω περιοχές υπό αντίξοες σε πολλές περιπτώσεις συνθήκες. Πριν την κατασκευή της στο ίδιο σημείο λειτούργησε αεροδρόμιο για την προσγείωση συμμαχικών αεροσκαφών στην κατεχόμενη Ελλάδα.

«Σκοπός της δημιουργίας της λίμνης, ήταν η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Με την πάροδο του χρόνου όμως, τα οφέλη από την άρδευση και την ύδρευση του θεσσαλικού κάμπου καθώς και η εκτεταμένη τουριστική αξιοποίηση των παραλίμνιων οικισμών, ξεπέρασαν κατά πολύ τα προσδοκούμενα οφέλη του αρχικού σκοπού της δημιουργίας της», καταλήγει ο κ. Κατακωστας σημειώνοντας πως παρά την συνεχή προβολή της περιοχής και την ανέγερση σχετικού μνημείου το τραγικό συμβάν της 5ης Δεκεμβρίου του 1959 παραμένει άγνωστο στο ευρύ κοινό.

Το μνημείο πνιγέντωνΤο μνημείο πνιγέντων


iefimerida.gr 

2018-12-04 18:48

Τα στοιχεία  τού άρθρου, είναι από το βιβλίο "Η Δυτική Φθιώτιδα στη φωτιά τού 21" τού συντοπίτη μας Νίκου Κ. Αντωνόπουλου,τ.Επιθεωρητή Δημ. Εκπαίδευσης, ο οποίος τα συγκέντρωσε μετά από πολυετή έρευνα στα διάφορα αρχεία τού Ελληνικού κράτους

 

Αγωνιστές απ'το Κλωνί στην Επανάσταση τού 1821

Βολούνης Νικόλαος, υπαξιωματικός. Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 284. Κ 45

Γαρουφαλής Νικόλαος, στρατιώτης. Ελαβε οιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, κ. 22

Γκιόκας Χρήστος, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Θεοδωρόπουλος Δημήτριος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρ. αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Καραγιάννης Κώστας, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Καραγιαννόπουλος Γεώργιος, αξιωματικός. Α.Ν.Μ.Υ. 2.120

Αίτηση ανταμοιβής 29 Mαίου 1865. Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 1 Νοεμ-

βρίου 1846. Παραπονέθηκε ότι ούτε βαθμός του δόθηκε ούτε γη.

Μάχες: Υπάτης, Καλιακούδας, Καρπενησίου, Διστόμου, Αράχωβας, Αετού,

Αθήνας και πολιορκίας Μεσολογγίου. Το 1865 είχε ηλικία 64 ετών.

'Ελαβε αργυρό αριστείο. Φ. 276. Κ. 35

Καραγιαννόπουλος Δημήτριος, υπαξιωματικός γ' τάξεως Α.Π.Μ.Υ. 8.074

Αίτηση ανταμοιβής 1 Νοεμβρίου 1846.

Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία. Ετών 39.

Μάχες: Υπάτης κατά των ντόπιων Οθωμανών, Καλιακούδας, Καρπενησίου,

Κλωνίου, Αγά, Προφήτη Ηλία και πολιορκίας του Μεσολογγίου.

Κλωνιάτης Ζάχος, στρατιώτης Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ 250, Κ. 22

Κοκούκης Ιωάννης, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Κοκούλης Νικόλαος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Κουβαράς Γεώργιος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Λιουρπάς Αθανάσιος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Μαγουλάς Κώστας, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Μιντζέλης Κώστας, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 286, Κ. 56

Μπενίσης Νικόλαος, υπαξιωματικός γ’ τάξεως. Α.Π.Μ.Υ. 5.733

Αίτηση ανταμοιβής 27 Μαίου 1865. 

Πιστοποιητικό Ν. Κοντογιάννη από δυο μήνες προτύτερα.

Ξεκίνησε στην Επανάσταση υπό τις οδηγίες του Μ. Κοντογιάννη κι έλαβε μέρος

σε διάφορες μάχες, που δεν κατονομάστηκαν συγκεκριμένα. Μετά ακολούθησε

τον Καραϊσκάκη κι έλαβε μέρος στις μάχες της Αθήνας, όπου και αιχμαλωτίστηκε.

Μπλούνης Νικόλαος, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 284, Κ. 47

Παπαγεωργίου Αθανάσιος, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Παπαδόπουλος Αναγνώστης, υπαξιωματικός. ' Ελαβε χάλκ. αριστ. Φ. 286, Κ. 56

Παπανικολάου Αναγνώστης, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρ. αριστ. Φ. 250, Κ. 22

Παπανικολάου Κων/νος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρ. αριστείο, φ. 250, Κ. 22

Ποντίκης Δημήτριος, υπαξιωματικός. Πρόταση για χάλκ. αριστείο. Φ. 286, Κ. 32

Σοφιανόπουλος Δημήτριος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρ. αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Σταυρόπουλος Σπύρος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Στεργίου Γρηγόριος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 284, Κ. 48

Φαρμάκης Γεώργιος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Φαρμάκης Χρήστος, στρατιώτης. ’ Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

 

2018-12-04 18:44

Τα στοιχεία  τού άρθρου, είναι από το βιβλίο "Η Δυτική Φθιώτιδα στη φωτιά τού 21" τού συντοπίτη μας Νίκου Κ. Αντωνόπουλου,τ.Επιθεωρητή Δημ. Εκπαίδευσης, ο οποίος τα συγκέντρωσε μετά από πολυετή έρευνα στα διάφορα αρχεία τού Ελληνικού κράτους

 

Αγωνιστές απ'την Σπερχειάδα (Αγά) στην Επανάσταση τού 1821

 

Αναγνωστόπουλος Αναστάσιος, στρατιώτης. Αίτηση 4 Δεκεμβρίου 1841. Πιστο-

ποιητικό Μ. και Ευ. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822. βασιλικών, Καλιακούδας, Μεσολογγίου από

μέσα, Πέτρας κ.ά. 'Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 134 και Φ. 174. Κ.7.

Αναστασίου Γιαννακός, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ.286, Κ.32.

Αποστόλου Αθανάσιος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ.22.

Ασημακόπουλος Δημήτριος, στρατιώτης. Αίτηση 17 Δεκεμβρίου 1841. Πιστο-

ποιητικό Μ. και Ευ. Κοντογιάννη 10 Δεκεμβρίου 1841.

Μάχες: Υπάτης. Καρπενησίου και Καλιακούδας. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο.

Φ 134 και Φ. 174, Κ. 7

Βαθιάς ή Βαφιάς Αθανάσιος, υπαξιωμ. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ 277, Κ.17

Βασιλείου Αθανάσιος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250. Κ. 22

Βασιλείου Αναγνώστης, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 286. Κ. 32

Βελής Θεοδωρής, στρατιώτης Αίτηση 12 Δεκεμβρίου 1841. Πιστοποιητικό Μ. και

Ευ. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης 1821. Αετού, Καγκελιών, Καλιακούδας. Μεσολογγίου από τους

μέσα κ.ά. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 134 και Φ. 174, Κ.7

Βλαχίδης Γεώργιος, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250. Κ.22

Γεωργίου Νάσιος, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 280. Κ.39

Γκουζούμας Δημήτριος του Γεωργίου, υπαξιωματικός. Πιστοποιητικό Μ. και Ν.

Κοντογιάννη, Ιανουαρίου 1844.

Μάχες: Υπάτης, Αετού, Καλιακούδας, Γιαννιτσούς και Άμπλιανης. Έλαβε

χάλκινο αριστείο ως κάτοικος Χαλίλης. Φ 261 και Φ. 280, Κ.39

Δημητρίου Γεώργιος ή Γεωργαντάς, αξιωματικός. Α.Π.Μ.Υ. 5.157

Αίτηση 10 Σεπτεμβρίου 1841. Πιστοποιητικό Μ. και Ευ. Κοντογιάννη 5 Αυγούστου

1841.' Ηταν αγράμματος και είχε το επάγγελμα του σταυροποιού Υπό τους ίδιους,

έλαβε μέρος στις μάχες:

Υπάτης 1821 (κατά Καρασμάνογλου κ.ά.) και Αετού, κατά Αμπάζ πασά και Τελεχά

Φέξου (Ντελή Χαβέζου)· Βασιλικών της Φοντάνας, κατά Μπαϊράμ πασά

Καλλιακούδας, όπου τραυματίστηκε στο δεξιό χέρι, και Μεσολογγίου-

Μετά το

1827 υπηρέτησε υπό άλλους οπλαρχηγούς ως το τέλος της Επαναστάσεως.

Ελαβε αργυρό αριστείο. Φ. 80, Φ. 134 και Φ. 288. Κ. 61.

Δημητρίου Ευστάθιος του Κίτζου, στρατιώτης. Αίτηση 15 Ιανουάριου 1844.

Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία. Ετών 38

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822, Καλιακούδας και Μεσολογγίου, από τους μέσα,

υπό τους ίδιους οπλαρχηγούς. Φ. 254

Δημητρίου ή Σουλομήτρος Νικόλαος, υπαξιωμ. γ τάξεως. Α.Π.ΜΎ. 5.359.

Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 8 Ιανουαρ. 1844.

Μάχες: Υπάτης 1821, Καλιακούδας, Κρεμμυδιού και Μεσολογγίου. Γεννήθηκε

το έτος 1804.

Ζαγκανάς Δημήτριος του Γεωργίου, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο.

Φ. 286, Κ.32

Καπρίτζας Κων/νος, στρατιώτης, από το Σύντεκνο Βάλτου. Α.Π.Μ.Σ 8.088

Καπρίτζας Νικόλαος του Κων., υπαξιωματικός γ’ τάξεως. Α.Π.Μ.Υ. 8.090

Αίτηση 16 Δεκεμβρίου 1841. Πιστοποιητικό των Μ και Ευ. Κοντογιάννη. 10

Δεκεμβρίου 1841,

Μάχες. Κρεμμυδιού, υπό τον Καραϊσκάκη' Μεσολογγίου, όπου κατά την ηρωική

έξοδο πιάστηκε αιχμάλωτος, κ.ά. Φ.134

Καπρίτζας Σπύρος του Κων/νου, υπαξιωμ. γ’ τάξεως. Α Π.Μ,Υ. 8.089

Καπρίτζας Χρήστος του Κων/νου, αξιωματικός. Ελαβε αργυρό αριστείο. Φ.

288. Κ. 61

Καραγιαννόπουλος Αθανάσιος. Αίτηση 15 Ιανουάριου 1844. Πιστοποιητικό των

Μ. και Ν Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία. Ετών 38.

Μάχες: Υπάτης 1821, Καλιακούδας, Μεσολογγίου από μέσα κ.ά.

Καραγκούνης Αναγνώστης, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρ. αριστείο Φ. 286, Κ. 32

Καρυώτης Γεώργιος, στρατιώτης. Αίτηση 15 Δεκεμβρίου 1841.

Πιστοποιητικό των Μ. και Ευ. Κοντογιάννη 12 Δεκεμβρίου 1841.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822. Καλιακούδας και Μεσολογγίου από μέσα.

Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ 134 και Φ, 174. Κ. 7

Κατσαμπέκης Ευαγγέλης, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ 250. Κ.22

Κόντης Κων/νος, στρατιώτης. Αίτηση 12 Δεκεμβρίου 1841. Πιστοποιητικό Μ.

και Ευ. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης κατά των ντόπιων Οθωμανών, Καρπενησιού. Καλιακούδας.

Καρβασαρά και Μεσολογγίου από μέσα, Έλαβε σιδηρένιο αριστείο φ 174, Κ 7

Κοντογιάννης Γεώργιος του Κων/νου, αξιωματικός β' τάξεως. Α.Ν.Μ.Υ. 2 199

Κοντογιάννης Ιωάννης του Μ., αξιωματικός, Α.Μ.Α. 656. Υπηρέτησε σ’ όλο

τον αγώνα υπό τις οδηγίες του πατέρα του. Έμενε στην Υπάτη.

Κωνσταντίνου Χρήστος, υπαξιωματικός α τάξεως. Α.Π.Μ Υ. 5.227.

Αίτηση για ανταμοιβή 1 Νοεμβρίου 1846. Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη με

ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822, Διποτάμων, Κεφαλοβρύσου, Καλιακούδας και

Μεσολογγίου, όπου τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι. Κατά την έξοδο αιχμαλω

τίστηκε κι ελευθερώθηκε το 1828. Έλαβε αργυρό αριστείο. Φ. 289, Κ.59

Λαμπράκης Αθανάσιος, αξιωματικός. Έλαβε αργυρό αριστείο. Φ. 277, Κ.37

Μαγκλάρας Γιάννης, στρατιώτης. Α.Π.Μ.Σ. 4.242. Αίτηση δεν υπάρχει. Πιστο-

ποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 29 Ιανουάριου 1844. Ετών 42.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822, Καλιακούδας, Κρεμμυδιού και Μεσολογγίου

από μέσα, υπό τους ίδιους οπλαρχηγούς.

Μάνδρας Νάσιος, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 284, Κ.47

Μάντσας Αθανάσιος, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Ο Αθαν. Μαντζέφλος από το Γυφτοχώρι, Φ.17, Κ.1, πιθανό να είναι το ίδιο πρό-

σωπο.

Μιλάκις Σπύρος, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ.288, Κ.62

Μουστροβίτης Νικόλαος, στρατιώτης. Αίτηση 13 Δεκεμβρίου 1841. Πιστοποιη

τικό Μ. και Ευ. Κοντογιάνη με ίδια ημερομηνία. Ετών 40.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822, Καρπενησίου, Καλιακούδας. Καρβασαρά και

Μεσολογγίου απέξω.

Διέθεσε 200 αιγοπρόβατα για τη συντήρηση του στρατού.

Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 134 και Φ. 174, Κ.7

Μπενίσης Κώστας του Ιω., υπαξιωματικός. Αίτηση 4 Δεκεμβρίου 1841. Πιστοποι-

ητικό Μ. και Ευ. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης 1821 και 1822, Κεφαλοβρύσου, Καλιακούδας, Καρβασαρά και

Μεσολογγίου απέξω. Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 134 και Φ. 282. Κ.42

Μπεχλιβάνης Νάκος του Γεωργίου. Αίτηση κοινή με τον Νικολό Σουλομήτρο 10

Ιανουάριου 1844 Πιστοποιητικό Μ και Ν. Κοντογιάννη Ιανουαρίου 1844. Ετών 38.

Μάχες: Υπάτης κατά των ντόπιων Οθωμανών. Καλιακούδας. Κρεμμυδιού και

Μεσολογγίου. Φ.243

Μπούγιας Χριστόδουλος, στρατιώτης. ' Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ.22

Μπρόνης Μήτρος, υπαξιωματικός. Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ.284. Κ.48

Νικολάου Παπαθανάσιος, αξιωματικός. ' Ελαβε αργυρό αριστείο. Φ. 277, Κ.37.

Πιθανό να ήταν αυτός που κατοικούσε στο Γαρδίκι.

Παλιούρας Αναστάσιος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ.272, Κ.26

Πανδρεμένος Γεώργιος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ.250, Κ.22

Παπαδημητρίου Παναγιώτης, υπαξιωματικός. Αίτηση 15 Φεβρουάριου 1844. Πι

στοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 2 Φεβρουάριου 1844. Ετών 42. Υπηρέτησε

υπό τους ίδιους οπλαρχηγούς.

Μάχες; Καλιακούδας, Κρεμμυδιού Μεσολογγίου κ.ά. Φ.266

Παπαιωάνου Κώστας, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 250. Κ. 20

Παπακωνσταντής Λουκάς. Αίτηση κοινή με τους Γιάννη Μαγκλάρα και Γκου

ζούμα Δημήτριο 1 Φεβρουάριου 1844. Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 2 Φε-

βρουάριου 1844. Ετών 43.

Μάχες: Υπάτης κατά των ντόπιων Οθωμανών. Καλιακούδας. Κρεμμυδιού. Πέντε

Ορίων, πολιορκίας του Μεσολογγίου κ. ά.

Σαπνάς Δημήτριος, υπαξιωματικός γ τάξεως. Α.Π.Μ.Υ. 5.271

Σμοκοβίτης Καραίσκος, στρατιώτης. Έλαβε, σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ.22

Σμοκοβίτης Μήτσος, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Στρωματιάς Αλέξης, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 284, Κ.47. Με

το ίδιο όνομα δηλώθηκε αγωνιστής και στην Τσούκα. Αλλά θα είναι το ίδιο πρό-

σωπο. Φ. 292, Κ. 25

Τζάμης Ιωάννης, υπαξιωματικός. Έλαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 286, Κ. 32

Τζιλιφώνης Αθανάσιος του Δημ., υπαξιωματικός γ' τάξεως. Α.Π.Μ.Υ. 5.485

Αίτηση ανταμοιβής 1 Νοεμβρίου 1846 και 3 Ιουνίου 1865. Πιστοποιητικό Μ. και Ν.

Κοντογιάννη 1 Νοεμβρίου 1846.

Μάχες: Υπάτης. Αετού, Κεφαλοβρύσου, Καλιακούδας, Μεσολογγίου κ.ά.

Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 282, Κ. 42

Τζιλιφώνης Δημήτριος, Αίτηση 2 Σεπτεμβρίου 1839. Ετών 30. Γέννημα και

θρέμμα Αγά.

Τζιρακλής Λαμπράκης, στρατιώτης. Κατάσταση του υπουργείου στρατιωτικών

της 5 Νοεμβρίου 1842. Φ- 170, Κ. 5

Τζοβελέκος Δήμος, υπαξιωματικός γ’ τάξεως. Α.Π.Μ.Υ. 5.060.

Τραγουδάρας Γεώργιος, υπαξιωματικός. ' Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 284, Κ. 47

Τσιούμης Γεώργιος, υπαξιωματικός. Πρόταση για χάλκινο αριστείο. Φ. 277. Κ.17

Τσώνης Κώστας, στρατιώτης. Έλαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 250, Κ. 22

Φλώρος Αναστάσιος του Νικολάου, στρατιώτης. Αίτηση 12 Δεκεμβρίου 1841.

Πιστοποιητικό Μ. και Ευ. Κοντογιάννη με ίδια ημερομηνία.

Μάχες: Υπάτης, 1821 και 1822, Κεφαλοβρύσου. Καλιακούδας. Καρβασαρά και

Μεσολογγίου απ' έξω. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 174, Κ.7

Φλώρος Δημήτριος του Νικολάου, υπαξιωματικός. ' Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ

282, Κ.42.

Χοστέβας Πέτρος, υπαξ. γ τάξεως, από την Ηπειρο. Α.Π.Μ.Υ. 8.076 Αίτησή

του για ανταμοιβή 10 Νοεμβρίου 1846 και αίτηση της θυγατέρας του Αγγελικής,

συζύγου Αναστασίου Γκίκα, 28 Μαΐου 1865. Πιστοποιητικό Μ. και Ν. Κοντογιάννη 8

Νοεμβρίου 1846.

Μάχες: 1. Υπ’ αυτούς: Υπάτης 1821 και 1822. Καλιακούδας, Κρεμμυδιού.

Νεοκάστρου, Τροιζονιών, Ρίβιου, Ρίγανης. Πετροχωριού. 2. Υπό τον Ευ. Κοντο-

γιάννη και με αρχηγό τον Καραϊσκάκη: Μεσολογγίου και Αθήνας.

Ελαβε χάλκινο αριστείο. Φ. 250, Κ.20

Χριστόπουλος Ιωάννης, στρατιώτης. Ελαβε σιδηρένιο αριστείο. Φ. 272, Κ. 26


 

2018-12-01 20:57

Σας παρουσιάζουμε ολόκληρη την Συνθήκη Ειρήνης Βουκουρεστίου το 1913.

Αυτή για την οποία μας έχουν πρήξει τα συκώτια ότι δήθεν «μοίρασε την Μακεδονία σε τρία (ή τέσσερα) κράτη, με την Ελλάδα να έχει το 51%, την Σερβία το 38%, την Βουλγαρία το 10% και την Αλβανία λιγότερο από το 1%».

Αυτό δεν λένε;

Το λέει ο (τέως) υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, το λέει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (μαζί με την Μπακογιάννη και τον Μπουτάρη), το λέει ο Τζανακόπουλος, το λένε υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ (εδώ και εδώ), το λέει ο Ριζοσπάστης, το λέει ο 902, oΜπογιόπουλος, το λέει το ΚΚΕ στα φυλλάδια που μοιράζει στα σχολεία (φωτο 1φωτο 2φωτο 3), το λέει η Εφημερίδα των Συντακτών, to Documento, το λέει ο Μαυρίδης του liberal.gr, το λέει η Καθημερινή (ως εφημερίδα), το γράφει σε blog του Πρώτου Θέματος, το λένε καθηγητές πανεπιστημίου (στην Αυγή, στο Στο Κόκκινο, στο Κουτί της Πανδώρας), το γράφουν στα ελληνικά πανεπιστήμια (Μάστερ στο Παν. Μακεδονίας), το λέει η εγγονή του Τίτο, διάφοροι (εδώεδώεδώεδώεδώ). Το λέει εμμέσως και ο υπ. εξ. των Σκοπίων Δημητρώφ. Το λένε λίγο-πολύ όλοι.

Παραθέτουμε ολόκληρη την Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου στα ελληνικά  Στον ακόλουθο σύνδεσμο θα την βρείτε και στα αγγλικά (στο scribd). Κατεβάστε την στα ελληνικά από εδώ

Όπως βλέπουμε όλοι δεν υπάρχει πουθενά ο όρος Μακεδονία. Υπάρχουν σε αρκετά άρθρα ονομασίες περιοχών που καθορίζουν τα σύνορα, αλλά πουθενά ο όρος Μακεδονία.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ποτέ δεν χρησιμοποίησε τον όρο Μακεδονία για να ονομάσει οποιαδήποτε περιοχή. Χρησιμοποιούσε διοικητικές περιοχές που ονόμαζε Βιλαέτια. Υπήρχε έτσι το Βιλαέτι Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου, Αδριανούπολης.

Ακολουθούν δύο επίσημοι χάρτες από την έκθεση μίας Διεθνούς Επιτροπής, η οποία συστήθηκε μετά τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων. (εδώ το βιβλίο Report of the International Commission to Inquire into the Causes and Conduct of the Balkan Wars). Ο πρώτος χάρτης δείχνει τα σύνορα του παλαιότερου συνεδρίου του Λονδίνου και το δεύτερος χάρτης δείχνει ακριβώς τα σύνορα μετά την Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου. Προσέξτε πού γράφει Μακεδονία. 

Προσέξτε τώρα και την πόλη Uskub μεταξύ του Ι και του Α από τη λέξη SERVIA. Uskub είναι η Οθωμανική εκδοχή της πόλης των Σκοπίων. Μάλιστα, τα Σκόπια όχι μόνο δεν ήταν μέρος της Μακεδονίας, όχι μόνο δεν ανήκαν σε κανένα από τα τρία Βιλαέτια, των οποίων τα εδάφη μοιράστηκαν, όχι μόνο δηλαδή ανήκαν σε άλλο Βιλαέτι, στο Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου, αλλά από το 1888 ως το 1914, ήταν η πρωτεύουσα του Βιλαετίου του Κοσσυφοπεδίου (δείτε το εδώ)!. Ως συμπέρασμα, άνω του 85% του πληθυσμού της πΓΔΜ κατοικεί σήμερα εκτός της περιοχής των τριών Βιλαετίων.

Συνεπώς

  • ψεύδος ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου αναφέρεται στην Μακεδονία
  • ψεύδος ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου μοίρασε την Μακεδονία σε 3 ή 4 χώρες
  • ψεύδη τα ποσοστά που αναφέρονται συνήθως
  • ψεύδος ότι η περιοχή της πΓΔΜ ανήκει σε κάποια έννοια μίας ευρείας περιοχής της Μακεδονίας. Ουδέποτε υπήρξε τέτοια διοικητική περιοχή επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έναν χάρτη με Οθωμανική διοίκηση περί «Μακεδονίας» δεν έχουν βρει ακόμη.
  • μόνο το πολύ νότιο τμήμα της πΓΔΜ, δηλαδή η περιοχή γύρω από το Μοναστήρι και τις πόλεις Αχρίδα, Αντιγόνεια, Δίβρη και Άστιβος. Μόνο αυτές οι πόλεις, οι οποίες μάλιστα φέρουν και ελληνικά ονόματα, ανήκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Σημειώνεται ότι βάσει της Συμφωνίας των Πρεσπών, υποχρεωνόμαστε να παύσουμε να χρησιμοποιούμε τα ελληνικά ονόματα γι’ αυτές τις πόλεις! Θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τα «μακεδονικά» (κατά την Συμφωνία) ονόματα, δηλαδή Μπίτολα, Οχρίντ, Νεγκότινο, Ντέμπαρ, Στιπ.
  • Η Ελλάδα από το 1912-13 που απελευθέρωσε τα εδάφη της Μακεδονίας, αμέσως τα ονόμασε επισήμως Μακεδονία, όπως και ήταν. Η Γιουγκοσλαβία για 30 χρόνια δεν χρησιμοποιούσε αυτό το όνομα. Μόνο το 1943-44 άρχισε να το χρησιμοποιεί. Η Βουλγαρία δε καθόλου, ούτε και σήμερα.
2018-10-12 08:28

12 Οκτωβρίου 1944. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό Πέμπτης, όταν οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα, καλώντας τους Αθηναίους να ξεχυθούν στους δρόμους και να πανηγυρίσουν το τέλος της γερμανικής κατοχής. Ως τις 3 Νοεμβρίου ο τελευταίος Γερμανός (και Βούλγαρος) στρατιώτης είχε αποχωρήσει από την ηπειρωτική Ελλάδα.

Η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση των Γερμανών και των συμμάχων τους Βουλγάρων από την Ελλάδα είχε σημάνει λίγους μήνες νωρίτερα, στις 6 Ιουνίου, όταν οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία και άρχισαν να περισφίγγουν τον κλοιό γύρω από τη Γερμανία μαζί τους προελαύνοντες Σοβιετικούς από την ανατολική πλευρά. Ήταν φανερό ότι οι ημέρες της Ναζιστικής Γερμανίας ήταν μετρημένες.

Στο χρονικό διάστημα μέχρι την απελευθέρωση είχαν ενταθεί οι πολιτικές διαβουλεύσεις για τη μετακατοχική κατάσταση στην Ελλάδα. Από την πλευρά τους, οι Γερμανοί έψαχναν παρασκηνιακά τρόπους ασφαλούς αποχώρησής τους από τη χώρα μας. Από τις 26 Απριλίου 1944 της ελληνικής εξόριστης κυβέρνησης ηγείτο ο Γεώργιος Παπανδρέου, οι Άγγλοι όμως ήταν αυτοί που κινούσαν τα νήματα. Με τις συμφωνίες Λιβάνου (17-20 Μαΐου 1944) και Καζέρτας (26 Σεπτεμβρίου 1944) οι ανταρτικές ομάδες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ είχαν τεθεί υπό τις διαταγές της κυβέρνησης Παπανδρέου, που είχε εμπλουτισθεί και με στελέχη του ΕΑΜ.

Οι Γερμανοί άρχισαν να αποχωρούν σταδιακά από την Αθήνα από το βράδυ της 11ης Οκτωβρίου με κατεύθυνση προς Βορρά. Στις 8 το πρωί της 12ης Οκτωβρίου, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει στην Αθήνα, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Εκεί, σε μία πρόχειρη όσο και βιαστική τελετή, ο επικεφαλής των κατοχικών δυνάμεων, στρατηγός Χέλμουτ Φέλμι, συνοδευόμενος από τον κατοχικό δήμαρχο Αθηναίων Άγγελο Γεωργάτο, κατέθεσε στεφάνι.

Το μόνο που απέμενε ήταν η υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Ένας Γερμανός στρατιώτης κατέβασε τη σβάστικα χωρίς καμία επισημότητα στις 9:15 το πρωί, την πήρε υπό μάλης και αποχώρησε με σκυμμένο το κεφάλι, σηματοδοτώντας το τέλος της γερμανικής κατοχής που διήρκεσε 1.625 μέρες και την αρχή ενός τρελού πανηγυριού στους δρόμους της Αθήνας.

Χιλιάδες κόσμου με τη γαλανόλευκη στα χέρια αλληλοασπάζονταν, αναφωνώντας «Χριστός Ανέστη», παιδιά σκαρφάλωναν στις οροφές των τραμ, ενώ απ' άκρη σ' άκρη αντηχούσε ο Εθνικός Ύμνος. Μετά από τριάμισι χρόνια δουλείας και σκλαβιάς οι Αθηναίοι ανάπνεαν για πρώτη φορά τον μεθυστικό αέρα της λευτεριάς.

Στις έξι ημέρες που πέρασαν μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης στην Αθήνα, την εξουσία ασκούσε τριμελής επιτροπή, αποτελούμενη από τους Θεμιστοκλή Τσάτσο, Φίλιππο Μανουηλίδη και Γιάννη Ζεύγο, συνεπικουρούμενη από τον διοικητή της Αστυνομίας Αθηνών, Άγγελο Έβερτ. Δύο ημέρες αργότερα άρχισαν καταφθάνουν στην πρωτεύουσα δυνάμεις του 3ου Σώματος του βρετανικού στρατού υπό τον αντιστράτηγο Ρόναλντ Σκόμπι, που έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από τους Αθηναίους.

Στις 18 Οκτωβρίου έφτασε στην Αθήνα ο Γεώργιος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του. Την ίδια ημέρα, ο πρωθυπουργός σε μία συγκινητική τελετή ύψωσε την ελληνική σημαία στην Ακρόπολη και στη συνέχεια μίλησε στο συγκεντρωμένο πλήθος που είχε γεμίσει ασφυκτικά την πλατεία Συντάγματος από τον εξώστη του Υπουργείου Οικονομικών.

Σε μία αριστοτεχνικά δομημένη ομιλία του εξήγγειλε τις προθέσεις της κυβέρνησής του, τονίζοντας, μεταξύ άλλων, την ανάγκη να ικανοποιηθούν οι εθνικές διεκδικήσεις, να αποκατασταθεί η λαϊκή κυριαρχία, να επιλυθεί το πολιτειακό ζήτημα μετά από ελεύθερο δημοψήφισμα και να τιμωρηθούν οι συνεργάτες των κατακτητών. Το πλήθος, που συχνά τον διέκοπτε με συνθήματα υπέρ του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, υποδέχθηκε τις εξαγγελίες του με κραυγές και ιαχές υπέρ της λαοκρατικής δημοκρατίας. Ο Παπανδρέου, που ήταν αναγκασμένος να ακροβατεί συνεχώς μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, απάντησε με τη χαρακτηριστική φράση που έμεινε στην ιστορία: «Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν».

Όμως, οι χαρές και τα πανηγύρια για την απελευθέρωση κράτησαν μόνο 53 ημέρες. Στις αρχές Δεκεμβρίου τα όπλα θα αντηχήσουν ξανά στους δρόμους της πρωτεύουσας, αλλά αυτή τη φορά θα είναι στραμμένα κατά αδελφών («Δεκεμβριανά»).

2018-10-09 15:52

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Άλλά δεν εβάσταξε!

Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ισως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε. Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.

Τελειώνω το λόγο μου. Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

2018-09-13 16:02

«Ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ να φέρωσιν εις σε ξανθήν δάμαλιν άμωμον, μη έχουσαν ελάττωμα, επί της οποίας δεν επεβλήθη ζυγός» - Αριθμοί 19:2
 

Εάν αποδειχθεί ότι είναι η αγελάδα της προφητείας, το νεαρό μοσχάρι θα είναι η πρώτη αληθινή κόκκινη δαμαλίδα που γεννήθηκε σε 2.000 χρόνια, ένα γεγονός που θεωρείται προάγγελος της κατασκευής του Τρίτου Ναού στην Ιερουσαλήμ και ότι σηματοδοτεί την άφιξη του Μεσσία των Εβραίων. Οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί θεολόγοι πιστεύουν επίσης ότι η κατασκευή του Τρίτου Ναού θα οδηγήσει στην Ημέρα της Κρίσης.

Το Ινστιτούτο του Ναού (The Temple Institute) ανακοίνωσε τη γέννηση μέσω του YouTube προσθέτοντας ότι ο ευοίωνος μόσχος «φέρνει την υπόσχεση επαναφοράς της βιβλικής καθαρότητας στον κόσμο». Το Ινστιτούτο ισχυρίζεται ότι είναι «αφιερωμένο σε κάθε πτυχή του Ιερού Ναού της Ιερουσαλήμ και τον κεντρικό ρόλο που εκπλήρωσε και θα εκπληρώσει και πάλι, για την πνευματική ευημερία τόσο του Ισραήλ όσο και όλων των εθνών του κόσμου».

"Μήπως αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση μιας κόκκινης δαμαλίδας σε αυτούς τους έσχατους χρόνους είναι μια ένδειξη, ένας προπομπός της εμφάνισης του ίδιου του Μεσσία;", δήλωσε ο ραβίνος Caimen του Temple Institute.

"Αν δεν υπήρχε κόκκινη δάμαλις τα τελευταία 2.000 χρόνια, είναι ίσως επειδή ο χρόνος δεν ήταν σωστός. Το Ισραήλ απέχει πολύ από το να είναι έτοιμο. Αλλά τώρα, τι θα μπορούσε να σημαίνει για τους καιρούς που ζούμε, να έχουμε τα μέσα καθαρισμού τόσο κοντά;

Το Ινστιτούτο του Ναού ξεκίνησε το πρόγραμμα αναπαραγωγής της κόκκινης δάμαλης πριν από τρία χρόνια με το ρητό στόχο να παράγει την δάμαλη της προφητείας, η οποία θα πρέπει να ανταποκρίνεται σε ορισμένες απαιτήσεις, μεταξύ των οποίων ο κύριος είναι ότι το μοσχάρι να είναι εντελώς κόκκινο".

 

Η ομάδα εισήγαγε τα κατεψυγμένα έμβρυα κόκκινων αγελάδων (red angus) και τα εμφύτευσε σε εγχώριες ισραηλινές αγελάδες. Προηγούμενες ανακαλύψεις κόκκινων μοσχαριών έγιναν το 1999 και το 2002, αν και οι δύο είχαν αποκλειστεί από την ομάδα επειδή ήταν αρσενικά και είχαν ένα αποτύπωμα λευκών τριχών.

"Την 17η ημέρα του Ελούλ, 5778, (28 Αυγούστου 2018), γεννήθηκε μια κόκκινη δαμαλίδα στη γη του Ισραήλ.

Η υποψήφια για κόκκινη δαμαλίδα μεγαλώνει και φροντίζεται ειδικά υπό την αιγίδα του προγράμματος «Raise a Red Heifer» του Ινστιτούτου του Ναού.

 

2018-09-04 16:35

Το φαράγγι της Αντιλόπης θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα γεωλογικά θαύματα του κόσμου. Βρίσκεται στη γη των Ινδιάνων, στο Page της Arizona και στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με έναν όμορφο ζωγραφικό πίνακα και λιγότερο με βράχια.

Το φαράγγι είναι αποτέλεσμα διάβρωσης, λόγω των πλημμυρών που συνέβαιναν στην περιοχή.

Περιλαμβάνει δύο ξεχωριστά τμήματα: το άνω φαράγγι γνωστό ως «Crack» και το κάτω φαράγγι, που είναι γνωστό ως «The Corkscrew».
Στη γλώσσα των Ινδιάνων το άνω φαράγγι ονομάζεται Tse bighanilini, που σημαίνει «τόπος που το νερό κυλάει μέσα στους βράχους», ενώ το κάτω φαράγγι ονομάζεται «Hazdistazi», δηλαδή «σπειροειδείς αψίδες βράχου».
Το όνομά του οφείλεται σε κοπάδια αντιλόπης που έβοσκαν ελεύθερα στην περιοχή, ενώ για τους Ινδιάνους θεωρούνταν ιερός τόπος.

Με την πάροδο του χρόνου οι άκρες των βράχων λειάνθηκαν, δημιουργώντας ένα μοναδικό αξιοθέατο.
Οι πτυχώσεις των βράχων δημιουργούν ένα υπερθέαμα, καθιστώντας το φαράγγι της Αντιλόπης, το φαράγγι με την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα μετά το Γραν Κάνυον και ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα μέρη των ΗΠΑ.

Το άνω τμήμα του φαραγγιού είναι αυτό που δέχεται τις περισσότερες επισκέψεις, λόγω του ότι είναι πιο εύκολη η πρόσβαση και υπάρχει μικρότερος κίνδυνος πλημμύρας.
Οι ακτίνες του ήλιου που πέφτουν στα βράχια, τα χρωματίζουν με όλες τις αποχρώσεις του ερυθρού φάσματος.
Οι σχηματισμοί των βράχων είναι πιο εντυπωσιακοι τους καλοκαιρινούς μήνες, κατά τις μεσημβρινές ώρες, καθώς οι ακτίνες πέφτουν κάθετα. Ωστόσο, θα πρέπει να ανεχτείτε τις υψηλές θερμοκρασίες εκείνης της ώρας.

Οι επισκέψεις στο φαράγγι γίνονται αποκλειστικά με ξεναγούς επειδή υπάρχει ο φόβος της πλημμύρας, κυρίως κατά την περίοδο των μουσώνων.
Το καλοκαίρι του 1997 έντεκα τουρίστες έχασαν τη ζωή τους στο κάτω φαράγγι από πλημμύρα και επέζησε μόνο ο οδηγός της ομάδας, που είχε την κατάλληλη εκπαίδευση, ενώ το 2006 συνέβη μια πλημμύρα, που κράτησε 36 ώρες, με αποτέλεσμα το κάτω φαράγγι της Αντιλόπης να μείνει κλειστό για πέντε μήνες.

Δείτε το βίντεο:

2018-07-22 13:40

Αδημοσίευτα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη παρουσιάζει σήμερα το news24/7, λίγες ημέρες μετά την κομματική αποκατάσταση του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ από το κόμμα του, το ΚΚΕ.

 

Ο φάκελος του Άρη Βελουχιώτη στην ασφάλεια δεν είναι απλώς ένας από τους μεγαλύτερους. Είναι …διπλός(!), γεγονός που αποδεικνύει τόσο τη μεγάλη δράση του, όσο και τις προσπάθειες του τότε καθεστώτος και της ασφάλειας της εποχής να εντοπίσει τον ίδιο και τους συνεργάτες του, να συλλέξει πληροφορίες για τους συνεργάτες του και τη δράση του μέσα από τις φυλακές, αλλά και τον θριαμβευτικό τόνο που δίνουν για τον αποκεφαλισμό του. Στο φάκελο υπάρχουν και οι γνωστές φωτογραφίες του Άρη Βελουχιώτη πάνω στο άλογό του, επικεφαλής του ιλαμού του, το κομμένο κεφάλι, αλλά και λιγότερο γνωστές, όπως αυτές με κοστούμι, γραβάτα και …καπέλο!

Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη
Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη

Άγνωστα ντοκουμέντα από τον φάκελο του Άρη Βελουχιώτη

2018-07-11 17:35

Στην κεντρική πλατεία των Τιράνων, πρωτεύουσας της Αλβανίας, δεσπόζει ο εντυπωσιακός ανδριάντας ενός αγέρωχου έφιππου πολεμιστή.
Ο πολεμιστής έχει τον χαρακτηριστικό μεσαιωνικό εξοπλισμό, με θώρακα, σπαθί και περικεφαλαία, η οποία είναι διακοσμημένη με το κεφάλι ενός αρσενικού ζαρκαδιού, συμβολισμός που παραπέμπει στη δράση του σε ορεινά μέρη. Η επιγραφή στη βάση του ανδριάντα, γραμμένη στα αλβανικά, δίνει την πληροφορία ότι πρόκειται για τον GJERGJ KASTRIOTI – SKENDERBEU ο οποίος έδρασε τον 15ο αιώνα και θεωρείται σήμερα εθνικός ήρωας των Αλβανών.

 

 

Ποιος ήταν ο Γεώργιος Καστριώτης;

Ο Γεώργιος Καστριώτης γεννήθηκε το 1404 ή το 1405, σύμφωνα με την πιθανότερη εκδοχή κοντά στο Δυρράχιο. Ήταν ο νεότερος, τέταρτος κατά σειρά, γιος του Ιωάννη Καστριώτη (που οι Αλβανοί μετέτρεψαν το όνομά του σε Γκιόν Καστριότι). Η μητέρα του ήταν μάλλον σλαβικής καταγωγής και ονομαζόταν Βοϊσάβα (Vojsava).

 

Ο πατέρας του, σύμφωνα με τον Athony Bryer (1997), ήταν γκέγκικης καταγωγής. Θυμίζουμε ότι οι Γκέγκηδες, είναι αλβανική φυλή που κατοικεί στο βόρειο τμήμα της γειτονικής χώρας.

Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας "Σίλβιος Αινείας", ο μετέπειτα Πάπας της Ρώμης Πίος ο Β' (1405 – 1464), που ήταν σύγχρονος του Καστριώτη και είχε τη δυνατότητα να συλλέξει σπάνια πληροφοριακά στοιχεία, επιβεβαιώνει ότι ο Καστριώτες ήταν Έλληνες, Μακεδόνες και κατάγονταν από την περιοχή της Ημαθίας. Ο παππούς του Κωνσταντίνος Καστριώτης, που πέθανε το 1390, αναφέρεται ότι ήταν άρχοντας της Βέροιας και της Καστοριάς. Μάλιστα σύμφωνα με μία εκδοχή, το επώνυμο Καστριώτης < Καστ(ο)ριώτης, με παραφθορά.

 

kastriwtis1




Πάντως, η λέξη καστρίτης και καστριώτης, δηλώνει αυτόν που βρίσκεται ή κατοικεί σε κάστρο. Στο μνημειώδες "Λεξικό της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας 1100 – 1169", του αείμνηστου Εμμανουήλ Κριαρά, υπάρχει η λέξη Καστριώτης και σημαίνει τον κάτοικο του Καστριού της Πελοποννήσου (Αρκαδίας ή Λακωνίας, δεν διευκρινίζεται) (από το "Χρονικόν περί των Τούρκων Σουλτάνων", Γ. Θ. Ζώρας, 1958).
Ας μην ξεχνάμε τέλος και το Αργυρόκαστρο, γνωστό και ως "Κάστρο", στον ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου. 

Θα μπορούσε το επώνυμο Καστριώτης, να προέρχεται από το (Αργυρο)καστριώτης (ή Αργυροκαστρίτης).
Μάλιστα, με το επώνυμο Αργυροκαστρίτης, αναφέρονται τουλάχιστον έξι αγωνιστές του 1821.
Γιατί όμως αναφέρεται, κυρίως σε νεότερες πηγές και, φυσικά, από τους Αλβανούς ως Skenderbeu (Σκεντέρμπεης);

Ο Τίτος Γιοχάλας, στο εξαιρετικό σύγγραμμά του "Γεώργιος Καστριώτης – Ο Σκεντέρμπεης", γράφει χαρακτηριστικά.
"Ο Μ. Παπαϊωάννου, υποστηρίζει ότι "Γεώργιος Καστριώτης είναι το όνομα που έδωσε ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός του 19ου αιώνα στον αλβανικής καταγωγής Σκεντέρμπεη…", εις Χ. Περραιβού, Ιστορία Πάργας και Σουλίου, Αθήνα 1956, σ. 59.
Παρά ταύτα το Καστριώτης αποτελεί επώνυμον του Σκεντέρμπεη, με το οποίον τον αναφέρει και ο σύγχρονος περίπου αυτού και πρώτος βιογράφος του ιερεύς εκ Σκόδρας της Β. Αλβανίας ,Marinus Barletins. Εκτός τούτου είναι γνωστόν εκ της αλληλογραφίας του Σκεντέρμπεη ότι ούτος υπεγράφετο και Georgius Castrioctus ή Castrioto…

 

kastriwtis2




Δέον επίσης να σημειωθεί ότι η προσωνυμία Σκεντέρμπεης (Iskender – bey, Αλέξανδρος – μπέης) εδόθη τιμητικώς υπό των Τούρκων όχι μόνον εις τον Γ. Καστριώτην αλλά και εις τον Μάξιμον Grnogevic, εξάδελφον του Γ. Καστριώτου, υιόν του πρίγκιπος του Μαυροβουνίου Γεωργίου. Ο Μάξιμος Grnojevic, ο οποίος ασπασθείς τον μωαμεθανισμόν, εξουσίαζεν από του έτους 1514 το Μαυροβούνιον έλαβεν υπό των Τούρκων την προσωνυμίαν Σκεντέρμπεης λόγω των εξαιρετικών στρατιωτικών του προσόντων…".

Αλλά και στο βιβλίο "The History of George Kastriot", που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1594, αναφέρεται ως "…Έλλην πρίγκηψ που ηγεμόνευσε στην Ήπειρο…".
Παραθέτουμε και το σχετικό αγγλικό κείμενο; 
"…George Castriot… Surnamed Scanderbeg by the Turks, among when it was his lot to dwell many years, was the youngest son of a Grecian prince named John Castriot, who reigned in Eripe, a country lying on the Gulf of Venice, and now called Albania"… The family of Castriot had its origin in Macedonia, and anciently ruled over Epire with renown…". Δηλαδή:

«Ο Γεώργιος Καστριώτης…. Επονομάσθηκε Σκεντέρμπεης από τους Τούρκους, ανάμεσα στους οποίους ήταν η μοίρα του (ήταν γραφτό) να ζήσει για πολλά χρόνια, ήταν ο νεότερος γιος ενός Έλληνα πρίγκιπα που ονομαζόταν Ιωάννης Καστριώτης και βασίλευσε στην Ήπειρο, μια χώρα που βρίσκεται στον Κόλπο της Βενετίας και τώρα ονομάζεται Αλβανία… Η οικογένεια του Καστριώτη καταγόταν από τη Μακεδονία και πολύ παλιά (στην αρχαιότητα) κυβέρνησε την Ήπειρο με φήμη (δόξα)…»

Ύστερα από στρατιωτική ήττα του πατέρα του Ιωάννη σε πολεμική σύγκρουση με τους Οθωμανούς το 1428, παραδόθηκε ως όμηρος μαζί με τους τρεις μεγαλύτερους αδελφούς του στον σουλτάνο Μουράτ Β'.

Ο Γ. Καστριώτης και τα' αδέλφια του, υποχρεώθηκαν να εξισλαμισθούν. Ωστόσο ο σουλτάνος Μουράτ Β' (1404 – 1451), συνομήλικος του Γεώργιου, εντυπωσιάστηκε από την ευρωστία, τη γενναιότητα και την ευφυΐα του και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την εκπαίδευσή του. Ο Καστριώτης διακρίθηκε ιδιαίτερα στην εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα της Καραμανίας, τον οποίο κατανίκησε.

 

 

kastriwtis3



Για τα πολεμικά του ανδραγαθήματα, τιμήθηκε από τον σουλτάνο με το τίτλο "Ισκεντέρ – μπέη", δηλαδή "Αλέξανδρος άρχων (ή ηγεμών)".
Ωστόσο, η διαδοχική δηλητηρίαση των δύο μεγαλύτερων αδελφών του (ο τρίτος μάλλον έγινε μοναχός στο Σινά) και ο ύποπτος θάνατος του πατέρα του (1439) οδήγησαν τον Γ. Καστριώτη να αναζητήσει συμμαχίες, προκειμένου να ξεφύγει από τους Τούρκους.

Η κατάλληλη στιγμή παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1443 στη Νίσα του Κοσσυφοπεδίου, στη διάρκεια μάχης του οθωμανικού στρατού (επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οποίου ήταν ο ίδιος ο Καστριώτης εναντίον στρατεύματος Ούγγρων, Βοσνίων και Σέρβων υπό την ηγεσία του περίφημου Ούγγρου Ιωάννη Ουνυάδη, των βυζαντινών συγγραφέων.

Στη μάχη αυτή, ο Καστριώτης αποσπάσθηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα και επικεφαλής μικρής στρατιωτικής ομάδας από Ηπειρώτες διέφυγε στην Κρούγια (Kruje), όπου κατόρθωσε να καταλάβει το πατρογονικό του κάστρο, που ήταν πολύ καλά οχυρωμένο, παραπλανώντας με ευφυή τρόπο την οθωμανική φρουρά του.
Η Κρούγια βρίσκεται 20 χιλιόμετρα βόρεια από τα Τίρανα.
Επειδή κάποιοι θα πουν ότι πρόκειται για πανάρχαια αλβανική πόλη και δεν υπήρχε σ' αυτή ελληνική παρουσία ας δούμε τι γράφει η Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ – ΛΑΡΟΥΣ – ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (τόμος 36, 1989).
"Η πόλη είναι χτισμένη στη θέση της αρχαίας ελληνικής Εριβοίας. Όπως είναι επάνω σε απόκρημνο βράχο, ελέγχει όλες τις γύρω πεδιάδες. Στις πεδιάδες αυτές "κατώπτευσαν αλλήλους" οι Ρωμαίοι Καίσαρ και Πομπήιος πριν από τη μάχη που συνήψαν μεταξύ τους στα Φάρσαλα. Κατά τον 13ο αιώνα το φρούριο της πόλης παραδόθηκε στον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη (1222 – 1254) από τον δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β' Άγγελο τον Κομνηνό.
(Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο της ακμής του το Δεσποτάτο της Ηπείρου έφτανε προς βορρά ως το σημερινό Μαυροβούνιο).

Αργότερα, ο Κάρολος Τόπιας, ο οποίος κατείχε την περιοχή μεταξύ Τιράνων και Δυρραχίου, οχύρωσε και πάλι το κάστρο της πόλης…".
Έτσι ο Καστριώτης ξεκίνησε την επανάσταση εναντίον των Οθωμανών. Στις 28 Νοεμβρίου 1443, κήρυξε στην Κρούγια την ίδρυση του "Ελεύθερου Πριγκιπάτου της Ηπείρου” και ύψωσε στην ακρόπολή της το λάβαρο των Καστριώτηδων, την εικόνα ενός δικέφαλου αετού της άμμου. Σήμερα, ο δικέφαλος αετός του Καστριώτη αποτελεί εθνικό έμβλημα της Αλβανίας και, ειδικά τα τελευταία χρόνια (μετά την εμφάνιση του UCK) , έχει ταυτιστεί με τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και γι' αυτό ο σχηματισμός του από κάποιους/κάποιες (π.χ. Άντι Λίλα, ποδοσφαιριστής του ΠΑΣ Γιάννενα, Ελένη Φουρέιρα πριν λίγες μέρες), προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις στη χώρα μας.

Οι Οθωμανοί έκαναν δεκαπέντε και πλέον εκστρατείες εναντίον του Καστριώτη, συχνά με επικεφαλής τους ίδιους τους σουλτάνους και χιλιάδες στρατιώτες αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να τον νικήσουν.

Σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Καστριώτης προσπάθησε να συμμαχήσει με τον Πάπα, τη Βενετία, τη Ραγούζα (σήμ. Ντουμπρόβνικ) και διάφορους δυτικούς ηγεμόνες χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Τον Μάιο του 1444, στην πόλη Lezhe (Λισσός, Lissus, Alessio), συγκεντρώθηκαν ηγεμόνες από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου που ήταν επικεφαλής εξεγέρσεων εναντίον των Οθωμανών, όπως οι Γεώργιος Αριανίτης, Ανδρέας Νώπιας, Γ. Μπαλσάς, Νικόλας Ντουγκαγκίν, Θεόδωρος Κορόνας – Μουζάκας κ.ά. Τότε ιδρύθηκε η "Ηπειρωτική Ένωση", που κατά τους Αλβανούς ιστορικούς ονομάζεται "Λίγκα του Αλέσιο" ("The League of Lezhe") ή "Αλβανικός Σύνδεσμος” και αντιπροσωπεύει, σύμφωνα με αυτούς, την πρώτη προσπάθεια σχηματισμού ενός αλβανικού εθνικού κράτους (Kristo Frasheri: Gjergj Kastrioti Skenderbeu: jeta dhe vepra και Stefanad Pollo – Arben Puto: "History of Albania").

Από τον γάμο του με την Ντόνικα, κόρη του Γεωργίου Αριανίτη Θώπια Κομνηνού. Που ‘εγινε σε ορθόδοξη εκκλησία το 1451, απέκτησε ένα γιο, τον Ιωάννη Β’.
Ο Γεώργιος Καστριώτης πέθανε από ελονοσία στο Αλέσιο (Lezhe), στις 17 Ιανουαρίου 1468.

Οι μάχες του Καστριώτη

Όπως αναφέραμε, ο Γ. Καστριώτης συγκρούστηκε τουλάχιστον 15 φορές με τις οθωμανικές δυνάμεις.  Η πρώτη σημαντική μάχη και νίκη του, ήταν αυτή στο Τορβιόλο, μεταξύ Πόγραδετς και Ελβασάν.

Έπειτα από τον θρίαμβό του, έσπευσαν να ενταχθούν στις τάξεις του στρατού του και άλλοι ανεξάρτητοι Βαλκάνιοι πολεμιστές (Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και Βούλγαροι).

Στις 10 Οκτωβρίου 1445, παγίδευσε μια ισχυρή οθωμανική στρατιά υπό τον Φιρούζ – Πασά, που την αποτελούσαν 20.000 ιππείς. Αυτό έγινε στα στενά του Πρίζεν, στη συμβολή των ποταμών Μάτ(ι) και Δρίνου.
Η στρατιά των Οθωμανών, εξοντώθηκε ολοκληρωτικά.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1446, εγκλώβισε μια άλλη οθωμανική στρατιά υπό τον Μουσταφά Πασά, στην πεδιάδα της πόλης Οτονέτα. Μετά από αιφνιδιαστική νυχτερινή επιχείρηση του Καστριώτη στο εχθρικό στρατόπεδο, 5.000 Οθωμανοί σφαγιάστηκαν ενώ οι υπόλοιποι διασκορπίσθηκαν πανικόβλητοι.
Η Βενετία, επειδή ο Καστριώτης δεν δήλωσε υποταγή ("φόρου υποτελής"), έστειλε εναντίον του (1448), 14.000 άνδρες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν μισθοφόροι Αλβανοί και συγκεκριμένα Γκέγκηδες "Μιρδίτες", δηλαδή Χριστιανοί του καθολικού δόγματος.

Η αποφασιστική μάχη δόθηκε κοντά στο Σκούταρι. 
Ο στρατός του Καστριώτη θριάμβευσε. 2.000 αντίπαλοι σκοτώθηκαν και άλλοι τόσοι αιχμαλωτίστηκαν.
Δείχνοντας μεγαλοψυχία, ο Σκεντέρμπεης τους άφησε ελεύθερους.

Στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την Κρούγια, την οποία πολιορκούσαν οι Οθωμανοί. Η φρουρά της πόλης, με επικεφαλής τον "Κόντη" Ουρανό, έκανε έξοδο και τους εγκλώβισε. Τελικά 5.000 Οθωμανοί, ανάμεσά τους και ο αρχηγός τους Μουσταφά – Πασά, σκοτώθηκαν. Το 1450, 100.000 άνδρες με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β' (τον "Πορθητή"), επιτέθηκαν στην Κρούγια αλλά δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν. 20.000 ήταν οι νεκροί τους. Γράφει σχετικά ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης: 
"Οι Ηπειρώτες υπερασπιστές δείξανε μια πρωτοφανή γενναιότητα, ενώ ο Γ. Καστριώτης ήταν πάντα παρών όπου και αν χρειαζόταν η βοήθειά του".

Το 1457, νέα τουρκική στρατιά 800.000 πεζών και 15.000 ιππέων, με επικεφαλής τον Γαζή Εβρενός Πασά, επιτέθηκε εναντίον του Καστριώτη. Αν και εγκαταλείφθηκε από πολλούς συναγωνιστές του, ο Καστριώτης εκμεταλλεύτηκε την ευφορία των Οθωμανών από την κατάληψη της οχυρής ακρόπολης Μοδρίτσα και τους συνέτριψε (7 Σεπτεμβρίου 1457), στην πεδιάδα της Αλμπουλένης (κοντά στην Κρούγια).

Από το 1460 ως το 1464, ο Καστριώτης υπέγραψε Συνθήκη Ειρήνης με τους Οθωμανούς.
Νέες επιτυχίες σημείωσε ο Καστριώτης το 1465 στη μάχη της Βαχαλίας, ενώ ο ίδιος ο Μωάμεθ Β', με 30.000 άνδρες επιτέθηκε εναντίον της Κρούγια, χωρίς αποτέλεσμα, το 1466. Ο μόνος Οθωμανός που κατάφερε να νικήσει τον Καστριώτη, ήταν ο Ισάκ – Μπέης (των Σκοπίων) κατά την πολιορκία του Βερατίου. 

 

kastriwtis4



Οι βιογραφίες του Γ. Καστριώτη

Ο Γ. Καστριώτης, ήδη από τις αρχές του 16ου αιώνα ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς. Έχουν γραφτεί τόσες πολλές βιογραφίες του, ώστε ο G. Petrovitch να συντάξει σε ειδική μονογραφία, τη βιβλιογραφία του (1967).
Το πρώτο έργο για τον Καστριώτη, γράφτηκε από τον ιερέα από τη Σκόδρα Marinus Barletius (αλβανικά Μαρίνο Μπαρλέτι) γύρω στο 1508 και τυπώθηκε στη Ρώμη. Ακολούθησαν πολλά ακόμα. Αναφέρουμε ενδεικτικά: M. Camille Paganel, "Histoire de Scanderbeg on Turks et Chretiens" (1855), R.P. Duponcet ,"Histoire de Scanderbeg Roy d' Albanie" (1709), "Le Grand Castrioto d' Albanie Histoire" (ανώνυμου συγγραφέα), Παρίσι 1779 κ.ά.
Πρόσφατο είναι το έργο του Ελβετού ιστορικού Olive Jens Schmitt για τον Καστριώτη. Η μετάφραση του βιβλίου του στην αλβανική γλώσσα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στη γειτονική χώρα, καθώς θεωρήθηκε ότι αμφισβητεί την αλβανική καταγωγή του Γ. Καστριώτη.

Ανάμεσα στ' άλλα, ο Καστριώτης έγινε και ήρωας μελοδραμάτων: "Scanderbeg, Drama per Musica, in Firenze 1717", μουσική A.Vivaldi σε λιμπρέτο Α. Salvi, "Un Opera Musicale Francese del Settecent su Scanderbeg" (μουσική: F. Rebel – A. Francoeur), λιμπρέτο των A. Houdar De la Motte και J. De la Serre.
Η πρώτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, τυπώθηκε στη Μόσχα το 1812, με τίτλο "Επιτομή της Ιστορίας Γεωργίου του Καστριώτου του Επονομασθέντος Σκεντέρμπεη Βασιλέως της Αλβανίας Μεταφρασθείσα εκ του Γαλλικού, μετά Προσθήκης του Γενεαλογικού Καταλόγου των Οθωμανών Σουλτάνων Συνερανισθέντος παρά του Σοφοτάτου Αρχιεπισκόπου Ευγενίου του Βουλγάρεως" (τίτλος σιδηρόδρομος και μάλιστα υπερσιβηρικός!).

Πρόκειται για μετάφραση στα ελληνικά πρωτότυπου έργου από τα γαλλικά. Ο μεταφραστής της "Επιτομής" δεν αναφέρει για ποιο έργο πρόκειται. Η "Επιτομή" είχε μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γράφει στα "Απομνημονεύματά" του: "…τα βιβλία που εδιάβαζα συχνά ήταν η Ιστορία της Ελλάδας, η Ιστορία του Αριστομένη και η Ιστορία του Σκεντέρμπεη.
 

kastriwtis5





«Ανέγνωσα ,έλεγε, τον βίον του Σκεντέρμπεη, εσυλλογούμην τα έργα του, δενεκλείσθη ποτέ εις την Κρόγια», έγραφε επίσης ο «Γέρος του Μοριά».
Η "Επιτομή" μεταφράστηκε στα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα ιταλικά, από τον Ανδρέα Παπαδόπουλο – Βρεττό (1820), ο οποίος πρόσθεσε εκτενή εισαγωγή για τη φιλολογία περί Σκεντέρμπεη, καθώς και Επίμετρο για την εγκατάσταση των Αλβανών στο βασίλειο των δύο Σικελιών.
Η δεύτερη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη, γράφτηκε από τον Ν. Δραγούμη (1861), με τίτλο "Ιστορία Γεωργίου Καστριώτου του Επιλεγόμενου Σκεντέρμπεη, επεξεργασθείσα κατά Παγανέλ". Το έργο αυτό γνώρισε μεγάλη επιτυχία και επηρέασε βαθιά το ελληνικό αναγνωστικό κοινό του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, αλλά και των αρχών του 20ου αιώνα.

Μια σύντομη βιογραφία του Γ. Καστριώτη, έγραψε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, στην εφημερίδα "Εστία" (4/1/1876), με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης».
Η τέταρτη ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη γράφτηκε από κάποιον ανώνυμο στην εφημερίδα "Η Φωνή της Αλβανίας" (1880) με τίτλο "Ιστορία του Σκεντέρμπεη. Εκδότης της εφημερίδας ήταν ο Α. Κουλουριώτης. Το 1895, στην εφημερίδα "Νέα Ημέρα" που εκδιδόταν στην Τεργέστη δημοσιεύθηκε βιογραφία του Σκεντέρμπεη με τίτλο «Γεώργιος Καστριώτης». 
Αποτελεί σύνοψη του έργου του J. Pisco που διετέλεσε πρόξενος της Αυστροουγγαρίας στα Γιάννενα, με τίτλο "Scanderbeg. Historiche Studie", που πρωτοεκδόθηκε στη Βιέννη το 1894.

Η τελευταία ελληνική βιογραφία του Γ. Καστριώτη δημοσιεύθηκε το 1904 στη σειρά της "Πατριωτικής Βιβλιοθήκης", φυλλάδιο 30 σελίδων με τίτλο "Γεώργιος Καστριώτης ο Σκενδέρμπεης". Φυσικά, ειδικά τον 19ο αιώνα εκδόθηκαν πολλά λογοτεχνικά έργα στην ελληνική γλώσσα για τον Γ. Καστριώτη.
Εντύπωση προκαλεί η έλλειψη δημοτικών τραγουδιών για τον Καστριώτη στην Αλβανία, κάτι που επισημαίνεται τόσο από Αλβανούς όσο και από Έλληνες.
Ο Τίτος Γιοχάλας γράφει σχετικά: "Περίεργον είναι ότι ενώ εγράφοντο ποιήματα περί του Σκεντέρμπεη εις πλείστας χώρας της Ευρώπης, μόνον εις την Αλβανίαν ηγνοείτο ο ήρως! Μόλις το έτος 1898 ετυπώθη το πρώτον ποιητικόν έργον δια τον Σκεντέρμπεην υπό του N. Frasheri, "Istori e Skenderbeut, Bukuregt 1898"...".


 

kastriwtis6



Η καταγωγή του Γ. Καστριώτη (Σκεντέρμπεη)

Πρόκειται για ένα πολυσυζητημένο θέμα. Ας δούμε μερικά στοιχεία, ελπίζοντας ότι οι αναγνώστες του protothema.gr θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
Στη σφραγίδα του Γ. Καστριώτη, απεικονίζεται "Βυζαντινός" δικέφαλος αετός, ο οποίος έχει κάτω από τα νύχια του λύκο ή τσακάλι, ενώ υπάρχει και κυκλική επιγραφή με συντμήσεις: "ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΛΕΩ ΘΥ, ΑΥΤ. ΡΩΜ, Ο ΜΕΓ. ΑΥΘ ΤΟΥΡΚ ΑΛΒ. ΣΕΡΒ. Κ. ΒΟΥΛΓΑΡ." Δηλαδή:
"ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΡΩΜΑΙΩΝ, Ο ΜΕΓΑΣ ΑΥΘΕΝΤΗΣ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΛΒΑΝΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΓΑΡΩΝ"

Επίσης, ο Καστριώτης απαντώντας σε υβριστική επιστολή του πρίγκιπα του Τάραντα Πικινίνου, έγραφε:
"Οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώται, εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος, του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι εδυνήθησαν ν' αντικρούσουν…".
Ο Γάλλος M. Paganel έγραψε ότι ο Γ. Καστριώτης "είναι ο τελευταίος αντιπρόσωπος των ηρώων της Αρχαίας Ελλάδος και ο πλέον διαπρεπής πρόδρομος των ηρώων της Νεοτέρας Ελλάδος…".

Ο Marinus Barletius, σύγχρονός του, γράφει ότι ήταν "πρίγκιπας Ηπειρωτών" (Epirotarum Principis). Ο Clement C. Moore θεωρούσε (19ος αι.) ότι ο πατέρας του Ιωάννης ήταν Έλληνας Ηπειρώτης . 
Ο Α. Πετρίδης έγραφε (1876) ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Ο Μ. Δήμιτσας ότι ήταν Αλβανός (1876) και ο Α. Μηλιαράκης ότι ήταν εξαλβανισμένος Έλληνας ή Ελληνοαλβανός.
Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, θεωρούσε αρχικά ότι ο Γ. Καστριώτης ήταν Έλληνας. Αργότερα, επηρεασμένος από έρευνες του K. Hopf, έγραφε ότι ήταν Σλάβος.
Στην τελευταία έκδοση της "Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους", ο Π. Καρολίδης παρουσιάζει τον Καστριώτη ως Αλβανό…

 

skander_main



Επίλογος

Όπως και να' χει, ο Γ. Καστριώτης (Σκεντέρμπεης), ήταν μια ηρωική μορφή, που δεν ηττήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς. Χάρη σ' αυτόν καθυστέρησε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, ενώ αν είχε καταφέρει να συνεργαστεί με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όπως επιθυμούσε, σίγουρα ο ρους της ιστορίας θα ήταν διαφορετικός…

Δυστυχώς η βοήθεια από τη Δύση που τόσο περίμενε δεν έφθασε ποτέ. Τα 20.000 δουκάτα που του έδωσε ο Πάπας, αρκούσαν μόνο για την πληρωμή 20 (!) στρατιωτών του στα 25 χρόνια των αγώνων του, ενώ κάποιοι Καταλανοί πολεμιστές οι οποίοι στάλθηκαν να τον βοηθήσουν, πιθανότατα δεν πήραν μέρος σε καμία μάχη.

Ο Σκεντέρμπεης απέτρεψε τους Οθωμανούς από επίθεση στην Ιταλία κάτι που αν γινόταν, όπως φαίνεται κι από τη μάχη του Οτράντο (1480), θα σήμαινε το τέλος της χριστιανικής Ευρώπης… Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Μωάμεθ Β’ ,όταν έμαθε τον θάνατο του Καστριώτη: «Η Ασία και η Ευρώπη είναι επιτέλους δικές μου. Αλίμονο στη Χριστιανοσύνη!

Έχασε το ξίφος και την ασπίδα της!»

Η σφραγίδα του Γεώργιου Καστριώτη,την αυθεντικότητα της οποίας αποδέχονται και οι Αλβανοί. Βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας,στην Κοπεγχάγη.

sfragida

ΠΗΓΕΣ: 
ΤΙΤΟΣ Π. ΓΙΟΧΑΛΑΣ, "ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ Ο ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ", εκδ. ΔΩΔΩΝΗ, Αθήνα – Γιάννενα, 1994. 
Δημήτριος Ε. Ευαγγελίδης: "Η Καταγωγή των Αλβανών και οι Αρβανιτόφωνοι Έλληνες", εκδ. Ινφογνώμων, 2010 
ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, "ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ, η συνεχιζόμενη ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ", εκδ. Ε. ΡΗΓΑ. Γρηγόρης Νικηφ. Κοσσυβάκης, "ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ", ΚΑΔΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ 2002.

 

 

 

Προϊόντα: 1 - 10 από 1577
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>